To Cogito ergo sum συλλογάται λέφτερα και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Ατέχνως.
Πνευματικά δικαιώματα δεν υπάρχουν. Οι ιδέες πρέπει να κυκλοφορούν ελεύθερα. Άρα, η αντιγραφή επιτρέπεται.

Η γλώσσα κόκκαλα τσακίζει

(...) ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα κι ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό κι ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η δικαιοσύνη και ο νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί το σύννεφο που περνάει, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά αν γίνεται μέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και τελικά, για να ολοκληρωθούν οι ιδιωτικοποιήσεις, ας ιδιωτικοποιηθούν και τα κράτη, παραδίδοντας για κάποιο χρονικό διάστημα την εκμετάλλευσή τους σε ιδιωτικές εταιρείες, που θα λειτουργούν σε καθεστώς διεθνούς ανταγωνισμού. Εκεί βρίσκεται η σωτηρία τού κόσμου...

Και τώρα, ας ιδιωτικοποιηθεί επίσης και η πουτάνα που τους γέννησε όλους.


[Ζοζέ Σαραμάγκου, "Τετράδια του Λαντσαρότε - Ημερολόγιο ΙΙΙ, 1993-1995" - Μετάφραση από τα πορτογαλικά: Cogito ergo sum]

12 Δεκεμβρίου 2017

Τα παραφερνάλια της μείωσης του ΑΕΠ

Την εποχή της χρηματιστηριακής έκρηξης, κάπου εκεί στα τέλη του προηγούμενου αιώνα, οι έλληνες έμαθαν ξαφνικά οικονομικά. Θέλοντας και μη δηλαδή, αφού στην καθημερινότητά τους εισέβαλαν ένα σωρό άγνωστα ως τότε πράγματα και όροι όπως μπλου τσιπ, λίμιτ απ, Ρ/Ε, υπεραπόδοση, έκδοση υπέρ το άρτιο κλπ. Σήμερα, κάπου μια εικοσαετία αργότερα, η σοβούσα καπιταλιστική κρίση έγινε αιτία οι έλληνες να εμπλουτίσουν τις οικονομικές τους γνώσεις και να μάθουν για ΑΕΠ, για εξωτερικά ισοζύγια, για μπέιλ άουτ και μπέιλ ιν, για δημοσιονομία, για πρωτογενή αποτελέσματα και λοιπά. Βεβαίως, όπως γίνεται συνήθως, η έλλειψη υπόβαθρου δεν αφήνει αυτή την γνώση να εισχωρήσει πολύ βαθύτερα από το επίπεδο της επιδερμίδας αλλά αυτό δεν είναι κουσούρι αποκλειστικά των ελλήνων.

Εν πάση περιπτώσει, ένα από τα πράγματα που μάθαμε είναι ότι στα χρόνια της κρίσης το ΑΕΠ μας καταποντίστηκε στα 170 δισ. (πάνω-κάτω) από τα 230 δισ. (πάνω-κάτω), που είχε βρεθεί το 2008.Αν και δεν καταλαβαίνουμε απόλυτα τι επιπτώσεις έχει κάτι τέτοιο, η αίσθησή μας ότι πρόκειται για κάτι πολύ άσχημο είναι σωστή. Όμως, ποιά ακριβώς είναι τα κακά που συνεπάγεται μια μείωση του ΑΕΠ;

Κατ' αρχάς, παραμορφώνει τους οικονομικούς δείκτες. Για παράδειγμα, το 2008 το δημόσιο χρέος βρισκόταν στα 260 δισ. (πάνω-κάτω) και το ΑΕΠ στα 230 δισ. ευρώ. Σε ποσοστιαία έκφραση, το χρέος βρισκόταν στο 113% του ΑΕΠ. Ακόμη κι αν σήμερα το χρέος μας είχε παραμείνει στα 260 δισ. (που δεν έχει), ποσοστιαία θα είχε σκαρφαλώσει στο 153%. Φυσικά, αυτή η παραμόρφωση ισχύει και ανάποδα. Όταν, δηλαδή, αρχίσει να αυξάνεται το ΑΕΠ, οι δείκτες καταχρέωσης θα μειώνονται και θα δώσουν δικαίωμα σε κάποιους να ισχυριστούν ότι μείωσαν το χρέος, χωρίς στην πραγματικότητα να συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Πάμε παρακάτω. Το ότι σήμερα έχουμε κάπου 60 δισ. μικρότερο ΑΕΠ από το 2008, σημαίνει ότι μειώθηκαν αναλογικά και τα έσοδα του δημοσίου. Με δεδομένο ότι στις καλές εποχές το 30% του ΑΕΠ καταλήγει στο δημόσιο, αντιλαμβανόμαστε ότι μείωση 60 δισ. συνεπάγεται απώλεια 18 δισ. από τα ταμεία του κράτους. Πρόκειται για ένα τεράστιο ποσό, επταπλάσιο εκείνου που εισπράττεται κάθε χρόνο από τον ΕνΦΙΑ. Για να εξισορροπήσει την απώλεια, το κράτος μειώνει τις κοινωνικές και άλλες δαπάνες και αυξάνει την φορολογία, μιας και η πράξη δεν ενδιαφέρεται για τα ποσοστά αλλά για τα ποσά.

Προχωρούμε. Στρογγυλεύοντας τα νούμερα και με απλές διαιρέσεις, προσδιορίζουμε το κατά κεφαλήν ΑΕΠ του 2008 σε 20.000 ευρώ (πάνω-κάτω). Με το στατιστικό δεδομένο ότι σε παραγωγική ηλικία βρίσκονται κάπου 4 στους 10 έλληνες, σε κάθε εργαζόμενο αναλογούν 50.000 από το ΑΕΠ. Κατά συνέπεια, απώλεια 60 δισ. σημαίνει (άλλη μια απλή διαίρεση) απώλεια κάπου 1.200.000 θέσεων εργασίας. Ως παραφερνάλια της μείωσης του ΑΕΠ, λοιπόν, πρέπει να σημειώσουμε τόσο την αύξηση της ανεργίας όσο και την εξ αυτής μείωση εσόδων των ασφαλιστικών ταμείων.

Εδώ θα πει κάποιος ότι τα νούμερα είναι εξωπραγματικά, αφού κάπου 1.200.000 είναι το σύνολο των ανέργων και όχι η αύξησή τους σε σχέση με το 2008. Δυστυχώς, στο σύνολο των ανέργων δεν προσμετρώνται (α) μικρομαγαζάτορες, μικροβιοτέχνες και λοιποί έμποροι και ελεύθεροι επαγγελματίες, οι οποίοι αναγκάστηκαν να βάλουν λουκέτο, (β) όσοι δουλεύουν 1-2 μέρες την εβδομάδα ή 2-3 ώρες την ημέρα και (γ) όσοι βγαίνουν για πρώτη φορά προς αναζήτηση εργασίας. Εμείς, όταν μιλάμε για "θέσεις εργασίας", αναφερόμαστε σε μόνιμη και πλήρη εργασία, όχι σε δουλειές-τσόντες.

Και κάτι ακόμα, για να ολοκληρώσουμε την ματιά μας. Οι παραπάνω αρνητικές επιπτώσεις της μείωσης του ΑΕΠ συνέβαλαν καταλυτικά τόσο στην μείωση της αμοιβής της εργασίας όσο και στην μείωση της αξίας της ακίνητης περιουσίας των ελλήνων. Από το 2008 μέχρι σήμερα η μέση αμοιβή της εργασίας έχει υποχωρήσει κατά 30% τουλάχιστον ενώ άλλο τόσο έχει μειωθεί η αξία των ακινήτων.


Ας πάμε τώρα στο διά ταύτα. Είναι σαφές ότι για να εξουδετερωθεί το κακό πρέπει να μπούμε σε τροχιά ανάπτυξης, δηλαδή να ξαναρχίσει το ΑΕΠ να αυξάνεται. Αυτό, βέβαια, μπορεί να γίνει μόνο με επενδύσεις, το προϊόν των οποίων θα επανεπενδύεται και δεν θα διοχετεύεται σε μερικά θυλάκια. Δυστυχώς, αυτό το θεωρητικό μοντέλο είναι πρακτικά αδύνατο να λειτουργήσει σε συνθήκες μιας παγκοσμιοποιημένης οικονομίας με δεκάδες φορολογικούς παραδείσους, με τερατωδώς διογκωμένη χρημαστιστηριακή αγορά παραγώγων και με δυσθεώρητο ύψος κεφαλαιοποιημένων κερδών, τα οποία παραμένουν ακινητοποιημένα καθώς δεν υπάρχουν ελκυστικά πεδία κερδοφορίας για να τοποθετηθούν.

Μια λύση θα ήταν η πραγματοποίηση επενδύσεων εκ μέρους του κράτους, ώστε να ξαναπάρει μπρος η μηχανή, καθιστώντας το τοπίο ελκυστικό και για τα ιδιωτικά κεφάλαια. Όμως, ούτε κι αυτό μπορεί να συμβεί, εφ' όσον σε ένα καπιταλιστικό περιβάλλον, όπου επικρατούν οι νόμοι και οι κανόνες μιας φρηντμανολάγνας Ευρωπαϊκής Ένωσης, οποιαδήποτε κεντρικά σχεδιασμένη επένδυση είναι εξοβελιστέα και διά ροπάλου απαγορευμένη.

Άρα, λοιπόν, δεν υπάρχει διέξοδος; Φυσικά και υπάρχει. Είναι εκείνη που προσφέρει μια κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία, η οποία χαράσσεται με γνώμονα την ικανοποίηση των πολιτών και όχι την συσσώρευση κερδών και η οποία αδιαφορεί για τα θέσφατα τόσο του Κέυνς όσο και του Φρήντμαν, τα οποία -έτσι κι αλλιώς- έχουν πλειστάκις αποδειχτεί ατελέσφορα. Μόνο πού αυτό απαιτεί μια άλλη συζήτηση.

11 Δεκεμβρίου 2017

Παράξενα πράγματα

Τις προάλλες, σε τούτη εδώ την μικρή δικτυακή γωνιά, επιχειρήσαμε να διαβλέψουμε τους λόγους για τους οποίους η ελληνική πλευρά κάλεσε τον τούρκο πρόεδρο να μας επισκεφθεί. Βεβαίως, ποτέ δεν καμώθηκα τον διεθνολόγο ή, τέλος πάντων, τον ειδικό σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. Πλην όμως, θα πρέπει να είναι κανείς κουφός, τυφλός ή ηλίθιος για να μη μπορεί να αποκωδικοποιήσει τα σήμετα που εκπέμπονται από ορισμένα σημαντικά κέντρα διαμόρφωσης της διεθνούς πολιτικής. Σαν κι αυτά, ας πούμε, που εξέπεμψε δέκα μόλις ημέρες πριν την περιβόητη επίσκεψη Ερντογκάν το διαβόητο Ατλαντικό Συμβούλιο (Atlantic Council).

Τι είναι όμως αυτό το Ατλαντικό Συμβούλιο; Είναι μια πολιτειακή "δεξαμενή σκέψης" (think tank), η οποία ιδρύθηκε το 1961 με πρωτοβουλία τού πρώην υπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ Ντην Άτσεσον και με κεντρικό μόττο "δουλεύουμε μαζί για να καταστήσουμε το μέλλον ασφαλές". Σκοπός τής ίδρυσής του ήταν να συμβάλει στην συνέχιση της συνεργασίας μεταξύ των χωρών τής Βόρειας Αμερικής και της Ευρώπης, η οποία άρχισε με αφορμή τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Πίσω από τις λέξεις, όμως, διαφαίνεται πεντακάθαρα ότι το Ατλαντικό Συμβούλιο είναι απότοκο του ψυχρού πολέμου και φτιάχτηκε για να χρησιμεύσει ως ένα ακόμη όπλο τού δυτικού κόσμου κατά του κομμουνισμού. Ως εκ τούτου, δεν συνιστά έκπληξη το γεγονός ότι σήμερα αποτελεί μέλος της Ατλαντικής Σχέσης (Atlantic Treaty Association), μιας οργάνωσης πολιτικών ηγετών, ακαδημαϊκών, στρατιωτικών, διπλωματών και δημοσιογράφων, η οποία φτιάχτηκε το 1954 και έχει ως στόχο να διαδίδει τις αξίες τού ΝΑΤΟ, δηλαδή την δημοκρατία, την ελευθερία, την ειρήνη, την ασφάλεια και την νομιμότητα.

Στα τέλη Νοεμβρίου, λοιπόν, το Ατλαντικό Συμβούλιο έδωσε στην δημοσιότητα μια μελέτη 26 σελίδων, η οποία έχει ως σκοπό να προτείνει ένα νέο σχέδιο δράσης των ΗΠΑ στην Βαλκανική. Τίτλος τής μελέτης είναι " Τα Βαλκάνια μπροστά" και χαρακτηριστικά σαφής υπότιτλος "Μια νέα στρατηγική των ΗΠΑ στην περιοχή". Νωρίς-νωρίς, δηλαδή, από το εξώφυλλο κιόλας, η ανεξάρτητη (λέμε τώρα!) "δεξαμενή σκέψης" ξεκαθαρίζει ότι εκείνο που την νοιάζει είναι τα συμφέροντα των ΗΠΑ στα Βαλκάνια. Κι αυτό το "ξεκαθάρισμα" γίνεται ακόμη σαφέστερο από τους τίτλους και μόνο των κεφαλαίων τής μελέτης, όπως π.χ. "Οι ρωγμές αφθονούν", "Τι θέλει η Ρωσσία;", "Καμπάνάκι κινδύνου για τις ΗΠΑ" και "Από την ασφάλεια στην ευημερία".

Οπωσδήποτε η εν λόγω μελέτη έχει ενδιαφέρον για όποιον θέλει να μάθει ή απλώς να κατανοήσει μερικά από όσα συμβαίνουν ή επίκειται να συμβούν στην γειτονιά μας. Όπως "εύχονται" στον πρόλογό τους οι συντάκτες της, "αυτό το κείμενο αποτελεί (...) μόνο την αρχή αυτού που ελπίζουμε να αποτελέσει ένα νέο όραμα για την εμπλοκή των ΗΠΑ στα Δυτικά Βαλκάνια", ενώ λίγο πιο κάτω γίνονται ακόμη σαφέστεροι:
"Παρ' όλο που η περιοχή εξακολουθεί να επιθυμεί να ενταχθεί στην Δύση (και τα θεσμικά της όργανα), το τελικό αποτέλεσμα δεν πρέπει πλέον να θεωρείται δεδομένο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, ειδικώτερα, μπορούν και πρέπει να διαδραματίσουν βασικό ρόλο. Πρέπει να δώσουμε [σ.σ.: προσοχή στο α' πληθυντικό!] φωνή σε ένα σαφές, κοινό όραμα για την περιοχή και να συντονιστούμε με την Ευρωπαϊκή Ένωση ώστε να αποκαταστήσουμε την σαφήνεια σε ένα κοινό διατλαντικό στόχο σε πολιτικό επίπεδο".
Θα μπορούσαμε να επισημάνουμε πολλά ενδιαφέροντα σημεία αυτής της μελέτης αλλά ας μείνουμε σε κάτι χαρακτηριστικό που περιλαμβάνεται στις πρώτες σελίδες. Εκεί, οι συντάκτες σημειώνουν ότι "υπάρχουν αρκετά συγκεκριμένα βήματα που οφείλουν να κάνουν οι ΗΠΑ προκειμένου να βοηθήσουν στην σταθεροποίηση μιας περιοχής, η οποία αναζητεί απεγνωσμένα σταθερότητα" και παραθέτουν τέσσερα εξ αυτών:

(1) Σύσταση μόνιμης στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ στην Νοτιοανατολική Ευρώπη
Όπως σημειώνεται, "μια τέτοια αναγγελία θα προβάλει την μόνιμη δέσμευση των ΗΠΑ για ασφάλεια στην περιοχή και θα παγιώσει την μακροπρόθεσμη δυνατότητά τους να επηρεάζουν τις εξελίξεις". Ως χώρος εγκατάστασης αυτής της πολιτειακής στρατιωτικής δύναμης προτείνεται το στρατόπεδο Μπόντστηλ του Κοσόβου, αποδεικνύοντας έτσι ότι είχαν απόλυτο δίκιο όσοι υποστήριζαν ότι το Κόσοβο φτιάχτηκε από τις ΗΠΑ για να χρησιμοποιηθεί ως στρατιωτική τους βάση.

(2) Επιδίωξη μιας "ιστορικής" επαναπροσέγγισης με την Σερβία
Αυτό το βήμα θεωρείται απαραίτητο επειδή εκτιμάται ότι έτσι το Βελιγράδι θα αρχίσει να παίρνει αποστάσεις από την Μόσχα

(3) Ανάκτηση της φήμης των ΗΠΑ ως ειλικρινούς μεσάζοντα
Εδώ η μελέτη σημειώνει, μεταξύ άλλων ότι "οι ΗΠΑ πρέπει να επιδιώξουν με εντονώτερη προσπάθεια την προετοιμασία Αθήνας και Σκοπίων να γίνουν μελλοντικοί σύμμαχοι και να ενώσουν τις προσπάθειές τους με τις προσπάθειες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ώστε να ωθήσουν τις συνομιλίες Βελιγραδίου-Πρίστινας μέχρι το τέλος".

(4) Στήριξη των επιδιώξεων πάνω στους επιχειρηματίες και την νεολαία της περιοχής
Οι μελετητές προτείνουν μια σειρά έργων και επενδύσεων στην περιοχή, δηλαδή κάτι που μοιάζει με μικρογραφία τού Σχεδίου Μάρσαλ, σημειώνοντας ότι έτσι θα διευκολυνθεί η προσπάθεια για να γίνουν οι ΗΠΑ περισσότερο αποδεκτές από τους λαούς της περιοχής.

Η στρατιωτική βάση Μπόντστηλ στο Κόσοβο, κοντά στα σύνορα με την ΠΓΔΜ.

Υποθέτω ότι ο αναγνώστης έχει ήδη καταλήξει σε σαφή συμπεράσματα και δεν θέλω να υποτιμήσω την κρίση του παραθέτοντας τα δικά μου. Θα κλείσω εδώ, λοιπόν, με μια μικρή παρατήρηση. Η παραπάνω μελέτη του Ατλαντικού Συμβουλίου δημοσιεύθηκε στις 28 Νοεμβρίου. Δυο μέρες μετά, οι υπουργοί εξωτερικών Αλβανίας, Βοσνίας - Ερζεγοβίνης, Κοσόβου, Μαυροβουνίου, ΠΓΔΜ και Σερβίας συναντήθηκαν στον Λευκό Οίκο με τον με τον επί κεφαλής του συμβουλίου εθνικής ασφαλείας των ΗΠΑ, τον αντιστράτηγο ε.α. Χέρμπερτ Ραίυμοντ ΜακΜάστερ. Αν δεν θυμάστε, πρόκειται για τον ίδιο σύμβουλο με τον οποίο συναντήθηκε τον Μάρτιο ο δικός μας ΥπΕξ Νίκος Κοτζιάς, μια συνάντηση για την οποία μιλήσαμε τις προάλλες ("Tί έρχεται να κάνει ο Ερντογκάν στην Αθήνα;"). Παράξενα πράγματα...

9 Δεκεμβρίου 2017

Σαββατιάτικα (180) - τα τουρκόφιλα

*** Ιγί γκουνλέρ, αλάνια, εργένηδες και μη, λεβέντες και μπαμπαλήδες! *** Βρε Ταγίπ, δυο μέρες στην Αθήνα και δεν βρήκες δυο ωρίτσες να πεταχτείς στην Ραφήνα, να δεις το κουμπαράκι σου; *** Του τηλεφώνησες τουλάχιστον; *** Ρε σεις, τί ήσαν αυτά που είπε ο Ερντογκάν στην Θράκη; *** Όπως η Τουρκία είναι ενιαία έτσι είναι και η Ελλάδα; *** Και όσες καταγωγές κι αν υπάρχουν, ο λαός είναι ένας; *** Και δεν μπορούμε να βάλουμε στην άκρη την ελληνική σημαία; *** Αχ, βρε Ταγίπ... *** Πόσο άκαρδα έβγαλες μαλάκες όσους πρόβλεπαν εθνική καταστροφή από την επίσκεψή σου στην Θράκη... *** Γιακάς, μπατίρης, φιτίλι, τεμπέλης, κατσίκα... *** Όχι βέβαια πως κάποιοι δεν επέμειναν, ε; *** Ερντογκάν: "Αυτή την στιγμή έχετε στο κοινοβούλιο τέσσερις βουλευτές." *** Μετάφραση από τον Σκάι: "Αυτή την στιγμή έχουμε στο κοινοβούλιο τέσσερις βουλευτές." *** Εγκυρότης. *** Φώφη, την Πέμπτη το απόγευμα: "Φιάσκο η επίσκεψη Ερντογάν, που τείνει να καταλήξει σε ναυάγιο." *** Αμάν, βρε
Καβαλλάρης... ως το τέλος
Φωφάκι! *** Φιάσκο, ακόμα δεν τον είδαμε; *** Άσε πρώτα να κάτσει ο οθωμανός σε μια καρέκλα, να πάρει μια ανάσα, να βγάλει τα παπούτσια του, να πιεί ένα ποτήρι νερό... κι ύστερα βάζεις την κασσέττα. *** ... πούστης, μπούτι, κοτσάνι, αλισβερίσι, σιρόπι... *** Καλεντερίδης: "Στην επίσκεψη Ερντογκάν φάγαμε γκολ από τα αποδυτήρια." *** Σάββα, εσύ είσαι; *** Αυτός που τότε με τον Οτζαλάν... ε; *** Που πρόπερσι έστησες μια ομάδα στήριξης του Κωλόχαρτου για πρόεδρο στη ΝουΔου; *** Σε χάσαμε, ρε ψυχή! *** Ας είναι καλά ο Χατζηνίκος που σε θυμάται και σε βγάζει κάπου-κάπου και σε βλέπουμε. *** Athens Voice: "Οι Βρυξέλλες απορούν πως μια συνάντηση «που θα έχτιζε γέφυρες κατέληξε boxing match» και ηθελημένα κρατάνε αποστάσεις." *** Όταν λέμε "Βρυξέλλες", παιδιά; *** Κάποιος πλανόδιος στην Γκραν Πλας; *** Κάποια πωλήτρια του Leonidas; *** Ο ρεσεψιονίστ του Χοτέλ Αμίγκο; *** Εγκυροτάτη εγκυρότης. *** ... σόμπα, ταβάνι, γιλέκο, καπάκι, μαγιά... *** Τελικά, μάθαμε γιατί ο Ερντογκάν χαιρετάει με τα τέσσερα δάχτυλα, λυγίζοντας τον αντίχειρα; *** Οι κακοήθεις που ρωτάτε αν έχει ρίξει κι αυτός 4 στον θρύλο, σκάστε. *** Και να λέμε πάλι καλά που λυγίζει τον αντίχειρα και όχι άλλο δάχτυλο, εντάξει; *** Ντάισελμπλουμ_1: "Με το πρώτο μνημόνο σώθηκαν οι ξένοι επενδυτές." *** Γερούν, έχεις πυρετό; *** Ντάισελμπλουμ_2: "Στα πρώτα μνημόνια αυτοσχεδιάσαμε και κάναμε λάθη." *** Μωρή κουφάλα κατσαροτρίχη, πες μας τώρα ότι κι ο Βαρουφάκης είχε δίκιο, να πάω να φουντάρω στα βράχια της Πειραϊκής! *** Κωλόχαρτος: "Τέτοιος ψεύτης (εννοεί τον Τσίπρα) δεν έχει ξαναγεννηθεί στον πλανήτη." *** Γι' αυτό σε πάω, ρε συ Άδωνι! *** Επειδή δεν αντέχεις να είσαι δεύτερος σε τίποτε! *** ... χάπι, τσιγκούνης, τζάμι, μπινές, κουβάς... *** Αλήθεια, πήγατε να δείτε το Wonder Wheel ή το αφήνετε για την άλλη βδομάδα; *** Τί παναπεί τί είναι αυτό; *** Πείτε μου ότι δεν ξέρετε την φρέσκια ταινία του Γούντυ Άλλεν, να μαδήσω τις μασχάλες μου! *** Ή μπας και είσαστε τίποτε
αντιαλλενικοί, που είναι και της μοδός; *** Όλοι με την Μία πια; *** Όλοι "πού πήγε κι έπεσε το κορίτσι", "τι του βρήκε του μαλάκα" και τέτοια; *** Δηλαδή, συμπονάτε την Μία Φάρροου επειδή μετά τον Σινάτρα παντρεύτηκε τον Γούντυ, έτσι; *** Ενώ την Τζέρρυ Χωλλ, που μετά τον Μικ Τζάγγερ παντρεύτηκε τον Ρούπερτ Μέρντοχ, την συγχαίρετε; *** ... γιαούρτι, ζουμπούλι, μπόρα, σοβάς, παπούτσι... *** Διαβάσατε κι εσείς ότι έγινε η πρώτη πετυχημένη μεταμόσχευση κεφαλιού σε πτώμα και πλέον οι επιστήμονες είναι έτοιμοι να την κάνουν και σε κανονικό άνθρωπο; *** Ό,τι θέλουν γράφουν οι άσχετοι. *** Βρε, αυτή μεταμόσχευση έχει γίνει εδώ και χρόνια! *** Δείτε την Μαριάννα και πείτε μου. *** Εντάξει, ήταν από τις πρώτες προσπάθειες και γι' αυτό υπάρχουν κάποια θεματάκια αλλά από τότε έχουν γίνει άλματα. *** Μικροδράκουλας_1: "Μέσα σε 21 μήνες η ΝΔ μείωσε τα λειτουργικά της έξοδα κατά 74,4%!" *** Ρε τί νοικοκυρόπουλο ειν' τούτο! *** Αλλά κι ο Γκαβός, που δεν έδινε στον άγγελό του νερό... τον είχατε για τόσο σκορποχέρη; *** ... τασάκι, τσακάλι, ντιβάνι, μπογιά, λαπάς... *** Μικροδράκουλας_2: "Το 2018 θα έχει επιτευχθεί ο στόχος της λειτουργίας μόνο από ιδιωτική χρηματοδότηση." *** Ωχχχ... *** Κούλη, αγόρι μου, ο χοντρός πρέπει να κάνει δίαιτα, μη του δίνετε κι άλλο κώλο. *** Και, για θύμισέ μου, τα κόμματα παίρνουν κρατική επιχορήγηση για να μη τους πιάνουν τον κώλο οι ιδιώτες ή κάνω
"Ακουμπήσω", βρε αγράμματε! Εκτός αν αφήνεις υποννοούμενα...
λάθος; *** Αυτό που τα σκυλιά σας μυρίζουν όλα τα δέντρα πριν αποφασίσουν σε ποιο θα κατουρήσουν, πώς το εξηγείτε; *** Κατουρημένο ψάχνουν ή ακατούρηγο; *** ... μανάβης, μενεξές, ντουλάπι, σακάτης, γούρι... *** Η Μποφίλιου δηλώνει ότι ψηφίζει ΚΚΕ, ο Notis δηλώνει ότι ψηφίζει Χρυσή Αυγή. *** Τεστ: ποιόν από τους δυο προηγούμενους οφείλει να κράξει ο σωστός φιλελές; *** Αυτό που δεν σας αρέσει η Μποφίλιου ως τραγουδίστρια αλλά της τα χώνετε για τις πολιτικές της απόψεις, πόσο με εξοργίζει! *** Τατσόπουλος: "Δέχτηκα βρισίδι και απειλές από το κοινό της Μποφίλιου." *** Πέτρο μου, εμάς που δεν ακούμε Μποφίλιου, δεν μας πρόσεξες; *** ... καβγάς, τσέπη, σιντριβάνι, μπάμια, λεκές... *** Μανδραβέλης: "Η 34χρονη αοιδός τόσα έμαθε στο σχολείο της μεταπολίτευσης και τόσα λέει." *** Πάσχο, πότε θα μάθεις ότι ποτέ ένας κύριος δεν ξεμπροστιάζει την ηλικία μιας γυναίκας; *** Άσε που ειδικά την Μποφίλιου πρέπει να την σέβεσαι διότι εκείνη κάτι έμαθε, ενώ εσύ ούτε την τύφλα σου. *** Κι άναβε και κανένα κεράκι στον Γιαλαφούζο που σε περιμάζεψε και σε έκανε σανοπώλη. *** Από μόνος σου ούτε θέση γιδοβοσκού στο Κοπάνι Ιωαννίνων δεν θα εύρισκες. *** Εσείς ξέρατε ότι υπάρχουν "χαρούλιγκαν"; *** Βρε, έτσι λέγονται οι οπαδοί του Γιάννη Χαρούλη! *** Απίστευτο; *** Εννοώ αυτό που έχει οπαδούς ο Χαρούλης. *** Ώρες είναι να δηλώσουν και οι νεοδημοκράτες "κούλιγκαν", να τα δούμε όλα. *** Εγώ, πάντως, παραμένω οπαδός του Δημήτρη Μητροπάνου, του αθάνατου Μητσάρα. *** Μίτσιγκαν. *** ... μεζές, πιλάφι, τζάκι, μεράκι, καρπούζι... *** Τζήμερος:
Ευτυχισμένα χρόνια (μουτλού γιλάρ)
"Ο Γρηγορόπουλος ήταν ένα αξιολύπητο παιδί...άτυχος στο συναπάντημά του με μια εξοστρακισμένη σφαίρα." *** Θάνο, πολύ πεσμένο σε βρίσκω τελευταία. *** Ούτε για ανθυποκασιδιάρης δεν κάνεις. *** Τι ψώνια θες να κάνεις πάλι, ρε γυναίκα; *** Τι παναπεί έρχονται γιορτές και επιβάλλεται λίγο σόπινγκ; *** Ξέρεις πολλούς στις μέρες μας να κάνουν σόπινγκ; *** Άιντε για καφέ με καμμιά κολλητή σου και κάνε βλέπινγκ. *** Θανάση, αφού δεν είσαι δικηγόρος, τι θες και φοράς κοστούμι; *** Αγόρι μου, τα κοστούμια είναι για τους ανύπαντρους, να τους λένε "άντε και γαμπρός". *** Άστο τώρα και θα στο φορέσουν άλλοι όταν έρθει η ώρα. *** ... κέφι, μουσαμάς, σοκάκι, τόπι, μπαλτάς. *** Το ιστολόγιο προσπάθησε σήμερα να σας θυμίσει ότι έλληνες και τούρκοι έχουν περισσότερα κοινά απ'όσα νομίζουν κάποιοι. *** Για τους λαούς μιλάω, όχι για τα κοράκια. *** Σαν χτες, 8 Δεκέμβρη, χάσαμε τον Τζον Λέννον το 1980. *** Σαν χτες, επίσης, το παλληκαράκι τής πρώτης φωτογραφίας θα έκλεινε τα 74 χρόνια του, αν ζούσε. *** Το όνομά του είναι Τζέιμς Ντάγκλας Μόρρισον, ήταν η ψυχή των Doors και έμελλε να φτάσει ως τα 28 του. *** Κατά μία έννοια, ίσως είμαστε τυχεροί που έφυγε νωρίς και δεν τον βλέπουμε σήμερα, σ' αυτή την ηλικία, να τραγουδάει το "The End". *** Η τελευταία φωτογραφία τραβήχτηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 1968 στην Φρανκφούρτη και είναι αποκαλυπτική τής φιλοσοφίας του Μόρρισον και της παρέας του. *** Οι Doors σε λαϊκό κοντσέρτο χωρίς εισιτήρια και σωματοφύλακες. *** Από αριστερά: Τζον Ντένσμορ, Τζιμ Μόρρισον, Ρόμπι Κρήγκερ και Ραίυ Μάνζαρεκ. *** Και, φυσικά, με Doors θα σας αφήσω για σήμερα. *** Στο πλατώ βρίσκεται ήδη το θρυλικό πρώτο άλμπουμ τους The Doors και η βελόνα κατεβαίνει για να κάνει τις πρώτες νότες τού Break on through (to the other side) να ξεχυθούν. *** Ακούστε τον δίσκο ως το τέλος, όπου σας περιμένει η ανεπανάληπτη πρώτη εκτέλεση του The End. *** Να περάσετε ένα υπέροχο σαββατοκύριακο! *** Χοστσά καλίν! ***

8 Δεκεμβρίου 2017

Προς κατάργηση των απεργιών;

Η ιστορία έγινε γνωστή, χάρη κυρίως στην αντίδραση του ΚΚΕ. Την Δευτέρα, αργά το βράδυ, η κυβέρνηση έφερε για ψήφιση στην βουλή μια τροπολογία σε άσχετο νομοσχέδιο, προκειμένου να κάνει ένα από τα μεγαλύτερα χατήρια που ζητάει το κεφάλαιο: να καταργήσει ουσιαστικά το δικαίωμα στην απεργία. Η ολιγόλογη τροπολογία ήταν σαφής... Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά.

Η παράγραφος 2 του άρθρου 8 του συνδικαλιστικού νόμου 1264/1982 ("Για τον εκδημοκρατισμό του Συνδικαλιστικού Κινήματος και την κατοχύρωση των συνδικαλιστικών ελευθεριών των εργαζομένων"), όπως ισχύει σήμερα, αναφέρει τα εξής:
(...) για να γίνει συζήτηση και για να ληφθεί απόφαση, κατά τις Συνελεύσεις, απαιτείται η παρουσία τουλάχιστο του ενός τρίτου (1/3) των οικονομικά τακτοποιημένων μελών. Αν δεν υπάρχει απαρτία κατά την πρώτη συζήτηση, συγκαλείται νέα συνέλευση μέσα σε δύο (2) μέχρι δεκαπέντε (15) μέρες κατά την οποία απαιτείται η παρουσία τουλάχιστο του ενός τετάρτου (1/4) των οικονομικά τακτοποιημένων μελών. Εάν δεν υπάρξει απαρτία κατά την δεύτερη συνέλευση, συγκαλείται μέσα σε δύο (2) μέχρι δεκαπέντε (15) μέρες τρίτη κατά την οποία είναι αρκετή η παρουσία του ενός πέμπτου (1/5) των οικονομικά τακτοποιημένων μελών.
Κι εδώ έρχεται η λακωνικώτατη τροπολογία:
Μετά το τρίτο εδάφιο της παρ. 2 του άρθρου 8 του Ν. 1264/1982 (Α' 79) προστίθεται εδάφιο ως εξής:
"Ειδικά για τη συζήτηση και λήψη απόφασης κήρυξης απεργίας απαιτείται η παρουσία τουλάχιστον του ενός δευτέρου (1/2) των οικονομικά τακτοποιημένων μελών."
Τόμπολα! Σε μιάμιση γραμμή η αριστερή κυβέρνηση επιχειρεί να καταστήσει ουσιαστικά αδύνατη την κήρυξη απεργών, αφού δεν χρειάζεται πολύ μυαλό για να καταλάβει κανείς ότι η συγκέντρωση στον ίδιο χώρο των μισών εργαζομένων ενός σωματείου που ενδεχομένως έχει μέλη σε ολόκληρη την χώρα, είναι ακατόρθωτη. Και αυτά τα λέει μια κυβέρνηση κομμάτων που στις τελευταίες εκλογές συγκέντρωσαν τις ψήφους του 20% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων της χώρας!

Από την περυσινή Γ.Σ. της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων. Στην μέση ο Χριστόφορος Σεβαστίδης
Αφού σημειώσω ότι η κυβέρνηση αναγκάστηκε να αποσύρει προσωρινά την τροπολογία, αντί για περαιτέρω σχόλια, παραθέτω ένα κείμενο του Χριστόφορου Σεβαστίδη, προέδρου της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, με τον μακρύ αλλά σαφέστατο τίτλο "Η αύξηση του ποσοστού απαρτίας ισοδυναμεί  με ουσιαστική κατάργηση του συνταγματικού δικαιώματος στην απεργία":


Το Σύνταγμα στο άρθρο 23 παρ. 2 αναγνωρίζει ρητά το δικαίωμα των εργαζομένων στην απεργία. Δεν υπάρχει νομίζω άλλο συνταγματικό δικαίωμα που η αναγνώρισή του πέρασε μέσα από τόσες εκατόμβες νεκρών και για το οποίο χύθηκε τόσο ανθρώπινο αίμα. Η απεργία αποτέλεσε το μοναδικό όπλο εκατομμυρίων μεταναστών που έφταναν σε άθλιες συνθήκες από την γηραιά ήπειρο στις ΗΠΑ από τη δεκαετία του 1860 και το κυρίαρχο μέσο πάλης των εξαθλιωμένων της Ευρώπης από τις αρχές του 20ου αιώνα. Αρκεί να ανατρέξει κανείς στην πρόσφατη ιστορία για να διαπιστώσει πως όλα τα «αυτονόητα» δικαιώματα, όπως το 8ωρο, οι ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, η μείωση της εντατικοποίησης της εργασίας, οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας κατακτήθηκαν με αιματηρούς απεργιακούς αγώνες. Και όσο δύσκολα κατακτήθηκαν τόσο εύκολα χάθηκαν λόγω της υποχώρησης του εργατικού κινήματος σε παγκόσμιο επίπεδο.

Είχα την ευκαιρία να σημειώσω και παλαιότερα (Χριστόφορος Σεβαστίδης, Το δικαίωμα απεργίας και ο δικαστικός έλεγχος της άσκησής του, έκδ. 2015, σελ. 11-12) ότι ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι να θέτει όπου μπορεί ακόμα μεγαλύτερους περιορισμούς στο δικαίωμα της απεργίας προς όφελος της επιχειρηματικής ελευθερίας, έτσι ώστε το δικαίωμα να υφίσταται στα νομοθετικά κείμενα αλλά να είναι καταργημένο στην πράξη.  Από το 2014 επισημάναμε τις συνεχείς πιέσεις που ασκούνταν στην Ελλάδα για λήψη απόφασης απεργίας με απόλυτη πλειοψηφία της γενικής συνέλευσης, κατά το παράδειγμα που ακολουθήθηκε και στη Βουλγαρία. Ο νομοθέτης στην Ελλάδα έθεσε μέχρι σήμερα τόσους περιορισμούς στο δικαίωμα της απεργίας ώστε σε διάστημα μιας πενταετίας (2009-2014) το ποσοστό των νόμιμων απεργιών να φθάνει μόλις το 10% (26 από τις 264) ενώ το 90% αυτών να κρίνονται παράνομες ή καταχρηστικές από τα Δικαστήρια, ιδίως λόγω έλλειψης κάποιας τυπικής προϋπόθεσης. Εφόσον επομένως αυξηθεί το ποσοστό απαρτίας για τη συζήτηση και τη λήψη απόφασης περί απεργίας, θα έχουμε έναν νέο νομοθετικό περιορισμό που θα καταργήσει στην πράξη εκ βάθρων την σχετική διάταξη του Συντάγματος.

Η σύμφωνη με το Σύνταγμα νομοθέτηση απαιτεί όχι μόνο τη μη αύξηση του αριθμού της απαρτίας της γενικής συνέλευσης αλλά αντίθετα την τροποποίηση του άρθρου 20 παρ. 1 ν. 1264/82 το οποίο εισάγει έναν αδικαιολόγητο διαχωρισμό (επαναλαμβάνοντας άκριτα το ν. 2151/1920 που μόλις αποποινικοποίησε την απεργία) και το οποίο αναγνωρίζει μόνο για τις τοπικές πρωτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις ως αρμόδιο όργανο την γενική συνέλευση. Σε όλες τις άλλες οργανώσεις -πρωτοβάθμιες πανελλαδικής έκτασης, δευτεροβάθμιες ή τριτοβάθμιες-  αναθέτει την άσκηση του απεργιακού δικαιώματος στα διοικητικά συμβούλια.

Στην πραγματικότητα το Σύνταγμα αναφέροντας ότι η απεργία μπορεί να κηρυχθεί «από τις νόμιμα συστημένες συνδικαλιστικές οργανώσεις» εννοεί σαφώς με οποιονδήποτε τρόπο αυτές οι οργανώσεις εκδηλώνουν την βούλησή τους (ανωτ, σελ. 70 επ) άρα και μέσω των διοικητικών τους συμβουλίων. Ποτέ και σε καμία άλλη περίπτωση δεν δείχνει ο νομοθέτης τόση δυσπιστία στο εκλεγμένο διοικητικό συμβούλιο παρά μόνο όταν αυτό αποφασίζει την κήρυξη απεργίας. Μήπως όμως δεν λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο και η σύγχρονη κοινοβουλευτική δημοκρατία που βασίζεται στην αρχή της αντιπροσωπευτικότητας;

Σήμερα με το πρόσχημα της τήρησης της δημοκρατικής αρχής και της μεγαλύτερης κατά το δυνατό εκπροσώπησης των εργαζομένων θα καθίσταται αδύνατη τις περισσότερες φορές η κήρυξη απεργίας λόγω της αδυναμίας σύγκλησης ενός τόσο δυσκίνητου οργάνου όπως είναι η ΓΣ και μάλιστα με πλειοψηφία άνω του 50%. Ο πραγματικός λόγος νομοθέτησης μιας τέτοιας διάταξης είναι περισσότερο από προφανής: Ο εργαζόμενος δεν φτάνει μόνο να είναι φθηνός και να μην έχει σταθερό ωράριο. Θα πρέπει να είναι απογυμνωμένος από κάθε συλλογικό δικαίωμα όπως αυτό των σ.σ.ε. και της απεργίας ώστε να μην μπορεί να διεκδικεί βελτίωση των συνθηκών εργασίας του. Μόνο με τέτοιους όρους θα ανοίξει ο δρόμος για προσέλευση επενδυτών. Οι διατάξεις ωστόσο του Συντάγματος βάζουν ένα όριο που δεν μπορεί να ξεπεραστεί για χάρη οποιασδήποτε επιδίωξης ή σκοπιμότητας.

6 Δεκεμβρίου 2017

Εύγε κ. Στούπα...

Πριν ένα-ενάμισυ μήνα, το ιστολόγιο δημοσίευσε μια σειρά σημειωμάτων που είχαν ως στόχο να εξηγήσουν, όσο πιο απλά και κατανοητά γίνεται, τον τρόπο λειτουργίας του χρήματος. Σ' εκείνα τα σημειώματα είχαμε μιλήσει για το λογιστικό χρήμα, για την διαδικασία των δανείων, για την δομή τού χρηματοοικονομικού συστήματος κλπ. Ίσως ο αναγνώστης να μη θυμάται όλα όσα είχαμε πει τότε αλλά σίγουρα πολλά απ' αυτά θα επανέλθουν στην μνήμη του καθώς θα διαβάζει την παρακάτω "ανάλυση", βάσει της οποίας "οι πλειστηριασμοί είναι δίκαιο και σωστό μέτρο":
Στο τραπεζικό σύστημα οι καταθέσεις του ενός είναι το δάνειο που έχει πάρει ο άλλος. Αν ο άλλος δεν πληρώσει το δάνειο ο πρώτος θα χάσει τα λεφτά που έχει καταθέσει στην τράπεζα και συνήθως είναι οι κόποι μιας ζωής. Όταν η διαγραφή των κόκκινων δανείων δεν γίνεται με "κούρεμα" καταθέσεων γίνεται με αύξηση του δημόσιου χρέους. Τουτέστιν κάποιοι αποκτούν στέγη ή επιχείρηση με τα χρήματα που θα πληρώσουν και αυτοί που δεν έχουν στέγη κλπ.

Ο Α εργάζεται για δεκαετίες και έχει αποταμιεύσει π.χ. 100.000 για να αγοράσει ένα σπίτι. Ο Β πάει και δανείζεται 100.000 και αγοράζει το σπίτι σήμερα και όχι μετά από 10 χρόνια. Ο Β χάνει τη δουλειά του και δεν μπορεί να πληρώσει το δάνειο. Η τράπεζα για να μην χρεοκοπήσει πρέπει ή να κατάσχει το σπίτι του Β και να το δώσει στον Α ή να κατάσχει τις καταθέσεις του Α. Ποιο από τα δυο είναι το πιο δίκαιο;  

Όταν το κράτος παρεμβαίνει με το νόμο Κατσέλη π.χ. και προστατεύει το σπίτι του Β που όντως αδυνατεί να πληρώσει, χιλιάδες άλλοι που μπορούν να πληρώσουν τα δάνεια που έχουν πάρει σταματούν να το κάνουν για να επωφεληθούν.  Έτσι τα 10-20 δισ. "κόκκινα” δάνεια έγιναν 120 δισ. ευρώ και τίναξαν στον αέρα τράπεζες και οικονομία. Χωρίς την ικανότητα των τραπεζών να χρηματοδοτήσουν την οικονομία η ανεργία αυξήθηκε. Έτσι έχασε τη δουλειά και ο Γ που πλήρωνε κανονικά τις δόσεις του δανείου και το πρόβλημα πολλαπλασιάστηκε.

Μέχρι σήμερα οι ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών έχουν γίνει με χρήματα που δανείστηκε το κράτος και θα πληρώσουν τα παιδιά μας. Το 2015 το κράτος έχασε τις συμμετοχές που είχε στις τράπεζες και μαζί την ελπίδα να πάρει τα χρήματα πίσω.  Η επόμενη ανακεφαλαιοποίηση θα γίνει με "κούρεμα" των καταθέσεων...

Έστω και με πολλά χρόνια καθυστέρηση, οι πλειστηριασμοί είναι δίκαιο και σωστό μέτρο. Δίκαιο γιατί αποδίδει στον καθένα αυτό που του ανήκει και σωστό γιατί μόνο έτσι μπορεί να ανακτηθεί η εμπιστοσύνη στο τραπεζικό σύστημα και να ανακάμψει η οικονομία.

Η παραπάνω "ανάλυση" ανήκει στον γνωστό δημοσιογράφο, διαμορφωτή της κοινής γνώμης και αυτοπροβαλλόμενο ως "αναλυτής ειδικός επί οικονομικών θεμάτων" (παρ' ότι δεν διαθέτει ανώτατη μόρφωση) κ. Κώστα Στούπα. Το πλήρες ασυναρτησιών και ανοησιών κείμενο δημοσιεύθηκε στις 30 Νοεμβρίου στο capital.gr με τίτλο "Εύγε, κ. Τσίπρα..." και περιλαμβάνει και άλλες εξυπνακίστικες νεοφιλελεύθερες τοποθετήσεις τού αγράμματου συντάκτη του περί απεργιών, συνδικαλισμού κλπ.

Αν ο κ. Στούπας ήξερε μια αράδα οικονομικά, θα γνώριζε ότι σε καμμιά περίπτωση οι καταθέσεις του ενός δεν σχετίζονται με το δάνειο του άλλου. Κι αν είχε φροντίσει να κοιτάξει λίγο πιο πέρα από την τύφλα του, θα έβλεπε ότι οι τράπεζές μας έχουν χορηγήσει δάνεια υπερδιπλάσια των καταθέσεων που έχουν στα ταμεία τους και έχουν κάνει επενδύσεις σε διάφορα χρηματοοικονομικά προϊόντα πολλαπλάσιες των κεφαλαίων τους.

Αν ο κ. Στούπας ήξερε μια αράδα οικονομικά, προκειμένου να στηρίξει τις ανοησίες του δεν θα χρησιμοποιούσε το βλακώδες παράδειγμα ενός που αποταμιεύει επί δεκαετίες για να πάρει ένα σπίτι. Θα γνώριζε ότι περισσότερο ωφέλιμος στην οικονομία είναι ο Β, που προεξοφλεί τις μελλοντικές του καταθέσεις (μέσω δανείου) δέκα χρόνια νωρίτερα και θα καταλάβαινε ότι η οικονομία της χώρας θα σήκωνε χειρόφρενο αν όλοι αποφάσιζαν να συμπεριφερθούν όπως ο Α.

Αν ο κ. Στούπας ήξερε μια αράδα οικονομικά, δεν θα κατηγορούσε -εμμέσως, πλην σαφώς- τους δανειολήπτες για τα λάθη τους χωρίς να καταλογίζει μεγαλύτερα λάθη στις δανειοδότριες τράπεζες. Κι αν δεν ήταν τόσο εκτός πραγματικότητος, θα είχε υπ' όψη του πάμπολλες περιπτώσεις που οι ίδιες οι τράπεζες παρότρυναν τους πελάτες τους να πάρουν καταναλωτικά δάνεια. Δεν είναι οι πολίτες που εφηύραν τα μετοχοδάνεια, τα εορτοδάνεια, τα διακοποδάνεια και κάθε λογής ηλιθιοδάνεια. Οι τράπεζες είναι. Αυτές οι τράπεζες που συστηματικά ενέκριναν στεγαστικά δάνεια υψηλότερα της αξίας του ακινήτου, βιάζοντας βάναυσα κάθε είδους λογική.

Αν ο κ. Στούπας ήξερε μια αράδα οικονομικά, δεν θα παπαρολογούσε ασύστολα υποστηρίζοντας ότι οι ασυνεπείς δανειολήπτες φταίνε που τινάχτηκαν στον αέρα οι τράπεζες και η οικονομία. Θα καταλάβαινε ότι η ασυνέπεια των δανειοληπτών είναι απότοκο μιας καταστροφικής πολιτικής που ξετίναξε το πορτοφόλι των πολιτών. Επί πλέον, θα απέφευγε μια από τις μεγαλύτερες ανοησίες που θα μπορούσε ποτέ να ξεστομίσει, ότι τάχα τα κόκκινα δάνεια φταίνε για την διόγκωση της ανεργίας, επειδή θα έβλεπε την πραγματικότητα, ότι δηλαδή η ανεργία φούσκωσε τα κόκκινα δάνεια.

Αν ο κ. Στούπας ήξερε μια αράδα οικονομικά, θα συνειδητοποιούσε ότι ο νόμος Κατσέλη σχεδιάστηκε με τα δεδομένα μιας εποχής όπου οι πάντες (από τις κυβερνήσεις μας ως το ΔΝΤ και τις Βρυξέλλες) επέμεναν ότι τα μνημόνια θα κρατούσαν τρία χρόνια το πολύ και μετά η οικονομία θα έπαιρνε την ρότα της. Δεν σχεδιάστηκε για να καταλήξει 7-8 χρόνια αργότερα σε πλειστηριασμούς που θα αποδώσουν υποπολλαπλάσιο προϊόν λόγω της κατακόρυφης μείωσης της αξίας των ακινήτων.

1/7/2015 και ο "διορατικός" Κώστας Στούπας διαβλέπει ανθρωπιστική κρίση λόγω capital control:
"Θα αδειάσουν τα σούπερ μάρκετ και τα τρόφιμα θα έρχονται με φορτηγά από το εξωτερικό" (!)

Εν κατακλείδι, εύκολα συμπεραίνουμε ότι ο -έτσι κι αλλιώς αμόρφωτος- κ. Στούπας δεν ξέρει έστω μια αράδα οικονομικά. Αυτό, όμως, δεν τον αποθαρρύνει από το να αρθρογραφεί. Υποθέτω ότι, έστω κι αν ο ίδιος δεν έχει απόλυτη γνώση τής αγνοίας του, εκείνοι που του παρέχουν το βήμα για να χειραγωγεί την κοινή γνώμη, έχουν. Οπότε γιατί τον πληρώνουν; Προφανώς, επειδή κάποιος που διακηρύσσει πως οι απεργίες αποφασίζονται "από κάποιο διοικητικό συμβούλιο που εξελέγη με τη συμμετοχή μιας μειοψηφίας επαγγελματιών συνδικαλιστών και τους πελάτες τους" είναι πάντα χρήσιμο γρανάζι του συστήματος.

Εύγε, κ. Στούπα...

5 Δεκεμβρίου 2017

Tί έρχεται να κάνει ο Ερντογκάν στην Αθήνα;

Είναι γνωστή στους αναγνώστες η απέχθεια που τρέφει αυτό το ιστολόγιο προς κάθε μορφή συνωμοσιολογίας. Gogito ergo sum θα πει σκέφτομαι άρα υπάρχω, μόνο που για να έχει νόημα η σκέψη πρέπει να είναι υγιής. Ως παλιός σκακιστής δε, δεν θα μπορούσα να μην υιοθετήσω την συμβουλή του μεγάλου κουβανού πρωταθλητή τού σκακιού Χοσέ Ραούλ Καπαμπλάνκα, σύμφωνα με τον οποίο "όταν σε μια θέση δεν ξέρετε τι να παίξετε, παίξτε ό,τι σας υποδεικνύει η υγιής σκέψη". Έχοντας κατα νου, λοιπόν, ότι επ' ουδενί είναι δυνατόν να συμβαδίσουν συνωμοσιολογία και υγιής σκέψη, επιτρέψτε μου σήμερα να προσεγγίσω την επικείμενη επίσκεψη στην Αθήνα τού τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογκάν.

Το ερώτημα είναι συγκεκριμένο: τί έρχεται να κάνει ο Ερντογκάν στην Αθήνα; Την Ελλάδα την έχει ήδη επισκεφθεί εδώ και εφτάμισυ χρόνια, επί πρωθυπουργίας Γιώργου Παπανδρέου, για να πάρει μέρος στην ιδρυτική σύνοδο του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας στις 15 Μαΐου 2010. Για όσους δεν θυμούνται λεπτομέρειες, να θυμίσω ότι τότε ο Ερντογκάν είχε υπογράψει στο Βιβλίο Ολυμπιακής Εκεχειρίας, δηλώνοντας περιχαρώς ότι "αισθάνομαι μεγάλη τιμή που θα μπορέσω να γράψω το όνομά μου στο βιβλίο αυτό, να βάλω κι εγώ την υπογραφή μου σε έναν κόσμο ειρήνης". Τώρα τί έρχεται να κάνει; Να δει την Ακρόπολη, όπως έγραψαν κάποιες εφημερίδες;

Νίκος Κοτζιάς - Χέρμπερτ Ραίυμοντ ΜακΜάστερ (Ουάσινγκτον, 14/3/2017)

Κατ' αρχάς, πρέπει να θυμηθούμε ότι κατά το διήμερο 13-14 Μαρτίου 2017, ο υπουργός εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς έκανε ένα ταξίδι-αστραπή στις ΗΠΑ, προκειμένου να συναντηθεί όχι μόνο με τον ομόλογό του Ρεξ Τίλλερσον (αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί φυσιολογικό) αλλά και με τον επί κεφαλής του συμβουλίου εθνικής ασφαλείας των ΗΠΑ, τον αντιστράτηγο ε.α. Χέρμπερτ Ραίυμοντ ΜακΜάστερ. Σύμφωνα με το Βήμα, ο Νίκος Κοτζιάς "πετάχτηκε" ένα διημερο στις ΗΠΑ για να βολιδοσκοπήσει την κυβέρνηση Τραμπ. Αναρωτιέμαι τι είδους βολιδοσκόπηση μπορεί να κάνει κάποιος συζητώντας με τον επί κεφαλής τού συμβουλίου ασφαλείας. Ποιος βολιδοσκοπεί ποιον;

Φυσικά, θυμόμαστε όλοι το ταξίδι που έκανε τον Οκτώβριο στις ΗΠΑ ο έλληνας πρωθυπουργός, συνοδευόμενος πάντα από τον Νίκο Κοτζιά, ο οποίος έκανε τις δικές του επαφές όση ώρα ο Αλέξης Τσίπρας τα έλεγε με τον Ντόναλντ Τραμπ. Δεν ξέρω, όμως, πόσοι θυμόμαστε ότι πέντε μόλις ημέρες μετά την επιστροφή του από τις ΗΠΑ, ο έλληνας υπουργός εξωτερικών πετάχτηκε για ένα διήμερο (23-24/10/2017) στην Άγκυρα, για να συναντηθεί με τον ομόλογό του Μεβλούτ Τσαβούσογλου αλλά και με τον ίδιο τον Ερντογκάν. Όλως συμπτωματικώς δε, ο Κοτζιάς κουβαλούσε στις βαλίτσες του και μια πρόσκληση του έλληνα προέδρου Προκόπη Παυλόπουλου προς τον Ερντογκάν για να επισκεφθεί την Αθήνα. Μεθαύριο, λοιπόν, ο τούρκος πρόεδρος καταφθάνει ως αποδεχόμενος την πρόσκληση Παυλόπουλου.

Κι ενώ αυτό είναι το ιστορικό πλαίσιο αυτής της επίσκεψης, πάμε να κάνουμε μερικές σκέψεις, προσέχοντας μην εκτραπούμε σε συνωμοσιολογία.

Το βασικό δεδομένο που πρέπει να έχουμε κατά νου, είναι η διαρκής επιδείνωση των σχέσεων ΗΠΑ-Τουρκίας από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε καθήκοντα ο Τραμπ. Η δημιουργία του χάσματος στις σχέσεις των δυο χωρών και η διαρκής διαστολή του έχει πολλές αιτίες και αφορμές: προκλητική συμπεριφορά των σωματοφυλάκων του Ερντογκάν στο έδαφος των ΗΠΑ, πολιτειακή στήριξη των κούρδων με πολεμικό υλικό, "πλάτες" της Τουρκίας σε φανατικούς ισλαμιστές, σύλληψη του ευνοούμενου της οικογένειας Ερντογκάν Ριζά Ζαράμπ μόλις πάτησε στις ΗΠΑ, αγορά των ρωσσικών S-400 εκ μέρους της Τουρκίας, άρνηση της Ουάσινγκτον να συλλάβει και να εκδώσει στην Άγκυρα τον Φετουλλάχ Γκιουλέν κλπ. Κερασάκι σε όλα αυτά στάθηκε η αποκάλυψη ότι ο -ήδη απομακρυνθείς- σύμβουλος ασφαλείας τού Τραμπ Μάικλ Φλυν είχε δωροδοκηθεί με 500.000 δολλάρια για να προωθεί στις ΗΠΑ τις τουρκικές θέσεις σε καίρια για την τουρκική πολιτική ζητήματα.

Επειδή, λοιπόν, αποτελεί συχνό φαινόμενο στην πολιτική οι μεν ηγέτες δυο χωρών να πουλάνε τσαμπουκά ο ένας στον άλλον για εσωτερική κατανάλωση ενώ οι διπλωματικές υπηρεσίες και των δυο ψάχνουν στο παρασκήνιο πεδίο εξομάλυνσης των σχέσεων, το σιστορικό πλαίσιο που προαναφέραμε, σε συνδυασμό με την ανακατωσούρα που προκαλεί η τουρκοπολιτειακή κόντρα, δικαιολογεί απόλυτα την γέννηση υποψιών ότι η Ελλάδα παίζει τον ρόλο τού μεσάζοντα στην επαναπροσέγγιση των ΗΠΑ με την Τουρκία.

Από την άλλη πάλι, τι μπορεί να κουβεντιάσει η ελληνική κυβέρνηση με τον Ερντογκάν; Για την "Τουρκική Δημοκρατία της Δυτικής Θράκης" ή για την απόδοση των αρπαγμένων περιουσιών των ελληνικής καταγωγής κατοίκων τής Πόλης; Για την ανέγερση τζαμιών στην Ελλάδα ή για την αποκατάσταση των χριστιανικών εκκλησιών που οι τούρκοι έχουν μετατρέψει σε τζαμιά; Για την ΑΟΖ του Καστελλόρριζου ή για τις τουρκικές διεκδικήσεις επί ελληνικών νησιών ακόμη και στα νότια της Κρήτης; Για τους ψευτομουφτήδες της Θράκης ή για την σφραγισμένη σχολή της Χάλκης; Για την θεσμοθέτηση τουρκόφωνων σχολείων σε ελληνικό έδαφος ή για την απαγόρευση λειτουργίας ελληνόγλωσσων σχολείων στην Ίμβρο και την Τένεδο; Ή μήπως για την αναθεώρηση της συνθήκης της Λωζάννης;

Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογκάν - Προκόπης Παυλόπουλος (Κωνσταντινούπολη, 22/5/2017)

Το μόνο που μπορεί να κουβεντιάσει η ελληνική κυβέρνηση με τον Ερντογκάν, είναι τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η εξουσία και στις δυο χώρες με την δημοκρατία. Εδώ, οι συμβουλές τού τούρκου προέδρου για το πώς πρέπει να γίνεται η εμπέδωση των δημοκρατικών διαδικασιών στους πολίτες μπορούν να θεωρηθούν από χέρι ανεκτίμητες. Οι χιλιάδες των πολιτικών του αντιπάλων που έχει στείλει στις φυλακές ο νεόκοπος σουλτάνος, αποτελούν εγγύηση για την αποτελεσματικότητά τους.

Ας σοβαρευτούμε πριν κλείσουμε. Τα μυαλά που κουμαντάρει ο θεοσεβούμενος δημοκράτης τούρκος πρόεδρος δεν επιτρέπουν την παραμικρή αισιοδοξία για αίσιο αποτέλεσμα σε ο,τιδήποτε κι αν συζητηθεί κατά την διάρκεια της παραμονής του στην χώρα μας. Βέβαια, όταν κάνω λόγο για "αίσιο αποτέλεσμα", εννοώ σε θέματα που αφορούν τις δυο χώρες μας. Για θέματα που αφορούν και τις ΗΠΑ... αυτό είναι άλλο θέμα.

4 Δεκεμβρίου 2017

Το μικρό σπίτι στο λιβάδι και οι ελέφαντες

«Σας αποστέλλουμε αντίγραφο της υποβληθείσας ένστασης από την Υπηρεσία μας στο Κτηματολογικό Γραφείο Ψυχικού Αττικής για ενημέρωσή σας. Προβάλλουμε ίδιο δικαίωμα κυριότητας, καθώς πρόκειται για δάση, δασικές εν γένει και χορτολιβαδικές εκτάσεις, οι οποίες συμπεριλήφθηκαν σε σχέδιο πόλης και ενώ απώλεσαν τον δασικό τους χαρακτήρα, δεν έπαψαν να είναι δημόσια κτήματα, εφόσον δεν έχουν αναγνωριστεί ως ιδιωτικές». 

Τα παραπάνω αναγράφονται σε ένα από τα δεκάδες χιλιάδες «ραβασάκια» (υπολογίζονται σε πάνω από 20.000 μόνο στην περιοχή της Αττικής) που έχουν λάβει από τη Γενική Γραμματεία Δημόσιας Περιουσίας, τις τελευταίες εβδομάδες έκπληκτοι πολίτες, κατά κύριο λόγο ιδιοκτήτες διαμερισμάτων σε περιοχές όπως το Ψυχικό, το Γαλάτσι, η Νέα Ιωνία, το Ν. Ηράκλειο και το Περιστέρι.

Πρόκειται για ένα μαζικό κύμα διεκδίκησης ιδιωτικών περιουσιών από την πλευρά του Δημοσίου, που προέρχεται από τη Γενική Διεύθυνση Δημόσιας Περιουσίας και Κοινωφελών Περιουσιών της παραπάνω υπηρεσίας, στο πλαίσιο της διαδικασίας κτηματογράφησης. Συνολικά, εκτιμάται ότι έχουν αποσταλεί πάνω από 20.000 ειδοποιητήρια τους τελευταίους μήνες σε σειρά δήμων της Αττικής. (...)


Το παραπάνω απόσπασμα από άρθρο της εφημερίδας Καθημερινή (*) αποτελεί άμεση απάντηση σε όλους του προπαγανδιστές της κακιάς ώρας, οι οποίοι επιμένουν ότι οι δανειστές θα υποχρεωθούν να συμφωνήσουν με το "κούρεμα" του δημόσιου χρέους μας, επειδή τάχατες η αξία της δημόσιας περιουσίας έχει μειωθεί κατά 70%-80% λόγω της κρίσης. Η αλήθεια είναι ότι στην αρχή αυτό το επιχείρημα ακούστηκε εξαιρετικά λογικό. Φαίνεται, όμως, πως άλλα λέει η λογική και άλλα έχουν κατά νου τόσο οι δανειστές όσο και η κυβέρνηση.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η Γενική Γραμματεία Δημόσιας Περιουσίας έχει στείλει το τελευταίο διάστημα τουλάχιστον 20.000 ειδοποιητήρια σε ιδιοκτήτες ακινήτων σε όλη την Αττική, με τα οποία τους ενημερώνει ότι το δημόσιο διεκδικεί την περιουσία του. Ποιά περιουσία του όμως;

Πριν κάμποσο καιρό γέλασε το πανελλήνιο όταν εμφανίστηκε ένας ναός από την Λαμία για να δικεδικήσει ένα τεράστιο κομμάτι τού Λεκανοπεδίου, στο οποίο περιλαμβάνεται πάνω από την μισή Πετρούπολη. Ως πειστήριο ιδιοκτησίας, ο ναός παρουσίασε κάποια σουλτανικά φιρμάνια και κάποια βυζαντινά χρυσόβουλα. Σήμερα, το κράτος διεκδικεί κυριαρχία επί εδαφών για τα οποία δεν υπάρχει κανένας τίτλος.

Η ιστορία ξεκίνησε από το γεγονός ότι οι κρατικές υπηρεσίες είναι αδύνατο να συνεννοηθούν. Βάσει νόμου, όλες οι περιοχές που μπήκαν σε σχέδιο πόλεως πριν το 1975 θεωρούνται δημόσιες επειδή δεν έχουν εκδοθεί γι' αυτές πράξεις αποχαρακτηρισμού τους ως δασικών. Όμως, μέχρι την ψήφιση του συντάγματος του 1975, οι δήμοι δεν ήσαν υποχρεωμένοι να ζητούν γνωμοδοτήσεις και εγκρίσεις από τα κατά τόπους δασαρχεία για τις περιοχές που έβαζαν στο σχέδιο πόλης. Όλο αυτό έχει ως αποτέλεσμα εκτάσεις που εδώ και έναν αιώνα έχουν χτιστεί καθ' οιονδήποτε τρόπο, να εμφανίζονται ακόμη στους πίνακες των δασαρχείων ως... δασικές!

Σήμερα, λοιπόν, καθώς έχει αρχίσει να τρέχει το πρόγραμμα κτηματογράφησης της δημόσιας περιουσίας, τα δασαρχεία είναι υποχρεωμένα να στείλουν στην Γενική Γραμματεία Δημόσιας Περιουσίας λίστα με τις περιοχές που κατά την κρίση τους ήσαν δασικές ή ακόμη και χορτολιβαδικές κατά το παρελθόν. Σύμφωνα με τον νόμο, αυτές οι περιοχές ανήκουν στο κράτος επειδή δεν υπάρχουν πράξεις αποχαρακτηρισμού τους.

Κι εδώ αρχίζει ο παραλογισμός. Το ίδιο το κράτος παραδέχεται (όπως φαίνεται και στα ειδοποιητήρια που στέλνει) ότι αυτές οι εκτάσεις όχι απλώς δεν είναι πλέον δάσει αλλά "απώλεσαν τον δασικό τους χαρακτήρα", χωρίς όμως να αναφέρει πότε απολέσθηκε αυτός ο χαρακτήρας. Ταυτόχρονα, δέχεται ότι αυτά τα "τέως δάση" έχουν ενταχθεί σε σχέδιο πόλεως, άρα κάποια κρατική υπηρεσία έβαλε βούλες και υπογραφές με τις οποίες οι εν λόγω εκτάσεις πέρασαν στον έλεγχο των δήμων, γεγονός που από μόνο του πιστοποιεί ότι η κεντρική διοίκηση τις αποχαρακτηριζει έστω και έμμεσα, καθώς αποδέχεται ότι έπαψαν πλέον να είναι δασικές. Στην συνέχεια, οι δήμοι και οι πολεοδομικές τους υπηρεσίες τις οικοπεδοποίησαν, εξέδωσαν οικοδομικές άδειες και ενέκριναν μεταβιβάσεις, οι οποίες κοινοποιήθηκαν στα υποθηκοφυλακεία όλης της χώρας. Άραγε, όλο αυτό το κύκλωμα των υπηρεσιών του δημοσίου εξυπηρετούσε καταπάτηση κρατικής περιουσίας;

Πάμε παρακάτω. Μιας και η αναζήτηση κρατικής περιουσίας γυρνάει μέχρι και 150 χρόνια πίσω, όλες αυτές οι διεκδικούμενες από το κράτος περιοχές έχουν μεταβιβαστεί και ξαναμεταβιβαστεί και ξαναμεταβιβαστεί με πωλητήρια, με διαθήκες, με κληρονομητήρια, με παρακαταθήκες κλπ, δηλαδή με έγγραφα συνταγμένα από συμβολαιογράφους και ελεγμένα από δικηγόρους, υποθηκοφύλακες, εφοριακούς κλπ. Μήπως όλοι αυτοί παρανομούσαν επί ενάμισυ αιώνα;

Και κάτι ακόμη. Ευτυχώς, ο νομοθέτης έχει προβλέψει την έννοια του "συγγνωστού", δηλαδή του άξιου για συγχώρηση. Και την έχει προβλέψει για περιπτώσεις όπου κάποιος παραβιάζει κάποια διάταξη του νόμου ή προκαλεί κάποιο κακό ενώ, κατά βάθος, δεν έχει καμμία πρόθεση να παρανομήσει ή να προκαλέσει βλάβη. Θα ήθελα να ήξερα πώς σκέφτηκε η Γενική Γραμματεία Δημόσιας Περιουσίας να αντιμετωπίσει την "συγγνωστή πλάνη" κάποιου, ο οποίος αγόρασε κάπου ένα οικόπεδο, χωρίς να υποψιαστεί ότι πριν ενάμισυ αιώνα ήταν πάνω του χτισμένο το μικρό σπίτι στο λιβάδι...


Η ουσία είναι ότι, στην πραγματικότητα και κατά την εκτίμηση τόσο την δική μου όσο και αρκετών νομικών, καμμιά περιουσία δεν κινδυνεύει. Δεν υπάρχει απολύτως καμμία περίπτωση να κερδίσει το δημόσιο οποιαδήποτε τέτοια υπόθεση φτάσει στην κρίση της δικαιοσύνης. Απλώς, οι αγκυλώσεις ενός κρατικού μηχανισμού, οι υπηρέτες του οποίου τελούν υπό τον διαρκή εκφοβισμό να κατηγορηθούν για απιστία, θα αναγκάσει χιλιάδες φουκαράδες να μπλέξουν με τα δικαστήρια και να φορτωθούν με δικαστικά έξοδα προκειμένου να αποδείξουν όχι απλώς ότι δεν είναι ελέφαντες αλλά ότι χτίζοντας το σπίτι τους δεν πέταξαν κάποιους ελέφαντες στον δρόμο. Εκτός αν βρεθεί κάποιος κοινός υπουργικός νους και βάλει κάπου μια υπογραφή που θα σημάνει το τέλος αυτής της ταλαιπωρίας.

Βεβαίως, όλα αυτά θα συνέβαιναν σε μια ευνομούμενη πολιτεία, που πάνω απ' όλα ενδιαφέρεται για τους πολίτες της. Όμως, σε μια πολιτεία που λειτουργεί υπό την πίεση και τις επιταγές μιας δράκας δανειστών, δεν μπορεί κανείς να μη σκέφτεται ότι πίσω από όλη αυτή την ιστορία δεν βρίσκεται μια προσπάθεια περαιτέρω απομύζησης των πολιτών μέσω μιας προκλητικής διαδικασίας δήμευσης των περιουσιών τους με τρόπο που θα ζήλευε οποιοσδήποτε σουλτάνος...

Κλείνοντας, ας σημειώσω κάτι τελευταίο. Κρίνω περιττό να διευκρινήσω ότι το ιστολόγιο δεν επιχειρεί να υποστηρίξει τους δόλιους καταπατητές της δημόσιας γης. Ποτέ δεν το έκανε και ποτέ δεν θα το κάνει. Πολύ περισσότερο όταν αυτή η δολιότητα ξεπερνάει κάθε όριο, χτίζοντας σπίτια ακόμη και στην Μακρόνησο, απ' όπου προέρχονται οι φωτογραφίες του κειμένου.


-----------------------------------
(*) Νίκος Ρουσάνογλου, "Υπό «δημόσιο» κλοιό χιλιάδες κατοικίες", Καθημερινή, 12/11/2017